Rashid's grafje Pagina 3

Voor Rashid's 18e geboortedag (17 april 2006) heb ik nogmaals zijn grafje helemaal veranderd. Ik wilde er een vak met steentjes in maken en een bloemrandje van rood graniet, hetzelfde materiaal als de beer en de randen. Hiervoor moest de bovenste laag aarde eruit geschept worden. Veel van de oude beeldjes, die kaal en verveloos waren geworden en soms ook kapot waren gegaan, heb ik weggegooid. Ik heb een paar nieuwe dingen neergezet, zoals de kleine stenen laarsjes met vergeet-me-nietjes, die zo bij Rashid horen. Het was veel werk, maar het gaf heel veel voldoening. Het was het enige dat ik voor Rashid doen kon: geen slingers, geen ballonnen, geen taart en geen feest, maar ik heb wel ervoor gezorgd, dat Rashid's laatste rustplaats er heel mooi uitziet. feestelijk haast. 

 

Rouw sterft nooit

Even, heel even maar
Zou ik een glimp of een gebaar
Van jou willen ontvangen
Omdat we intens naar je verlangen

Naar jou, mijn lieve kind
Laat me je horen in de wind
Of in de stilte voor de storm
Of wellicht in een andere vorm

Zoals in het stromen van de regen
Kom ik je daar ook tegen?
Zijn dat jouw tranen van verdriet
Omdat jij ons nooit meer ziet?

Mis jij ons net zoveel als wij jou?
Is er bij jou ook sprake van onsterfelijke rouw?
Of heb jij het daar ginder fijn
En voel jij niet die scheidingspijn?

Kun je ons een teken van je geven
Waarmee we verder kunnen leven?
Misschien spreek je wel in een andere taal
Zoals het laten voelen van een zonnestraal

Of in een vlinder die fladdert om ons heen
Of in de opkomende bolletjes rond je grafsteen
Soms zijn het signalen van bovenaf of vanuit de grond
Die als balsem voelen op onze wond

Maar echt rouw sterft niet
Een deel van ons leven blijft verdriet
Toch hopen we soms tekenen te zien
Die jij ons zendt misschien

In een poging met onze rouw om te gaan
Kunnen we daarvoor open leren staan
Het zijn de lichtpuntjes van het moment
In het duister van de rouw, dat nooit echt went

© Kokkie Jonkers

naar Rashid's grafje pagina 2