Gedichtenpagina 2

Nu jij niet meer bij ons bent,
Hoop ik dat je in een veel mooiere
wereld speelt en rent.
Op deze wereld had je het niet fijn.
Je leed ook onder zoveel pijn.
Prikken kreeg je het meest.
Die zijn eigenlijk allemaal voor niets geweest.
Je bent nu bij alle mensen
Die ooit zijn overleden.
Die families hebben onder dezelfde pijn als wij geleden.

Elke mens overlijdt een keer.
Maar jij was pas acht en dat doet me zo’n zeer.
Soms hadden we ruzie, soms hadden we pret.
En als we ‘s avonds niet konden slapen,
kropen we bij elkaar in bed.
We bakten ook wel eens koekjes van deeg.
Maar nu jij er niet meer bent,
is mijn hart koud en leeg.
Nu ben ik de enige, dat vind ik raar
En ik verveel me maar.
Rashid, je blijft mijn lieve broertje.

Karim

Nooit meer dit, nooit meer dat.
Rashid, jouw dood sloeg zo'n enorm gat.
Met zijn drieën werd met zijn tweeën
"Is" werd "was"
"Nooit meer" dreunt bij iedere pas

Overal waar ik ben, ben jij bij me
Iedere dag reis je met me mee
's Avonds dek ik je denkbeeldig toe
Ik voel me steeds zo ontzettend moe
Als ik langs je foto loop
Zeg ik "Dag Mop" en knipoog
Als het me zwaar te moede wordt
zeg ik "Rashid, help me. Ik kan niet meer".

Dan hoor ik hem. "Kom op, Mam.
Ik weet dat je het kan."

© Heleen Schoots - Wilke,  "Opnieuw Leren Leven"

Onzichtbaar Verdriet

Stil verdriet
men ziet het niet

Ik voel het wel
mijn hart gaat snel
mijn keel zit dicht
mijn hoofd voelt licht
mijn benen trillen
mijn mond wil gillen

Er zit verdriet van binnen
als mensen niet meer beginnen
over mijn overleden kind
En als de omgeving nu vindt
dat het nu toch eens over moet zijn,
voel ik diep in mij die onzichtbare pijn.

© Kokkie Jonkers

 

	naar gedichtenpagina 3	naar gedichtenpagina 1