Verjaardagswensen voor een engel,
terwijl mijn hart vervuld is van liefde en verdriet 
Fijne Verjaardag in de Hemel,
mijn allerliefste Rashid !!



 

Vandaag, 17 april 2003,  zou Rashid 15 jaar worden, een speciale leeftijd. 

Aangezien ik in de laatste paar maanden noodgedwongen thuis was,vanwege het feit, dat ik de ziekte van Pfeiffer heb opgelopen,  heb ik heel veel tijd en aandacht besteed aan het maken, vervolmaken en verbeteren van Rashid's homepage. Het moest een monument voor hem worden op het internet. Zijn verhaal moest verteld worden. Rashid mocht niet vergeten worden. Dat doel heb ik mij in mijn leven gesteld. 

Steeds weer vond ik een nieuw idee, een mooi script of mooie graphics om de homepage nog mooier te maken dan hij al was. 

Rashid heeft inmiddels zijn eigen domein op het internet, dat mijn eigendom is, niet langer bij Geocities, die de homepage regelmatig uitschakelde als er teveel bezoekers waren geweest. Ook zijn er geen hinderlijke reclamebanners meer.
Ik merk nu dat er dag en nacht bezoekers naar zijn site gaan. 's Nachts wordt de site vaak bezocht door mensen, die in het ziekenhuis liggen. Worden zij zelf behandeld voor Kanker?
Aangezien niet iedereen in het gastenboek schrijft, weet ik het niet. 

Ik heb heel veel herdenkingspagina's bezocht in deze periode, ongelooflijk lieve mensen "ontmoet", die onder de indruk waren van Rashid's verhaal.  Rashid's prachtige ogen ontroeren nog steeds veel mensen, zijn verhaal laat menig traantje rollen. Ik hoor van mensen, dat zij steun hebben aan het verhaal, de gedichten, de foto's en dat zou Rashid zelf ook fijn gevonden hebben. Hij was altijd heel sociaal, hij keek altijd goed of iedereen om hem heen het wel naar zijn zin had. Zijn laatste wens op zijn sterfbed was dat kinderen nooit meer dood zouden gaan aan kanker en dat er gauw een medicijn en een behandeling zouden worden gevonden. 

Hoewel mijn hoofd en hart overlopen van herinneringen aan Rashid, loop ik zelf al jarenlang met het idee rond om een blijvende herinnering aan Rashid op mijn lichaam te laten tatoeëren. Ik kon het er met mezelf niet over eens worden, of dit een beertje of een dolfijntje moest worden. Ook wist ik niet zeker of dit niet erg gek zou zijn; zo'n tatoeage heeft nog steeds een negatieve klank voor veel mensen. Op internet zag ik echter zoveel ouders die ook een tatoeage hadden laten zetten voor hun overleden kindje, dat ik er steeds meer van overtuigd raakte, dat mijn idee helemaal niet zo gek was.
En niemand aan wie ik mijn idee vertelde, zei tegen me: "Wat gek" of " Dat moet je niet doen", nee, er werd eerder positief en bewonderend gereageerd.

Dit jaar zou Rashid 15 jaar oud geworden zijn, een mijlpaal. Ook een mooi moment om de tatoeage te laten plaatsen. Ik was inmiddels zover, dat ik wist, dat het een dolfijntje moest worden. Er staat immers al een beer bij Rashid op zijn grafje. Ook de plek was voor mij duidelijk: een plek, die voor mij zichtbaar is, maar niet voor anderen: een plek dichtbij mijn hart: op mijn linkerborst. 

Weken van te voren bezochten mijn man en ik tatoeageshops en keken we hele dikke boeken met foto's door; uiteindelijk vonden we een winkel waar ik me "goed" voelde. Ik werd daar op mijn gemak gesteld en er werd aandacht aan mijn wensen besteed. De jongen begreep dat de tatoeage een speciale betekenis voor me had. Daar vond ik ook eindelijk het plaatje, dat ik mooi vond: een dolfijntje met een banner waarop Rashid's naam gezet kon worden.  Zou de tatoeëerder ook begrepen hebben, dat Rashid overleden is? Hij maakte er geen toespelingen op. We maakten een afspraak voor 17 april. Ik was nerveus, omdat ik de stap eindelijk zou zetten, maar ook blij, omdat ik vertrouwen in deze jongen had. Het vinden van de, voor mij, juiste tattooshop en het perfecte plaatje gaven me ook een bepaalde rust. Even had ik het nog wel op dat moment willen laten doen, maar de drang om de tattoo toch op Rashid's verjaardag te laten plaatsen was groter.

Zo werd het 17 April 2003, de dag waarop Rashid 15 jaar geleden geboren werd. Ik was al dagen lang verdrietig en down geweest; doordat ik lichamelijk niet in orde was, woog het verdriet ook veel zwaarder. Ik miste Rashid nog meer dan anders. Het bezig zijn met de homepage en de voorbereidingen die ik voor Rashid's geboortedag trof, deden me goed. Ik was met Rashid's dag bezig alsof er een "echte" verjaardag zou worden gevierd:
ik kocht ballonnen, een Happy Meal, een kaarsje in de vorm van een hartje, een kaart en een button met 15 erop, ik kocht een lollie in de vorm van Mario, het figuurtje waar Rashid zo graag mee speelde op de Nintendo; ik had een nieuwe Action Man gekocht met een dolfijn. Oh, wat zou Rashid die mooi gevonden hebben. De buurvrouw had een Kitkat voor Rashid geboetseerd van klei.
En ik had de afspraak gemaakt om de tatoeage te laten zetten. 

Ik las 's morgens eerst alle mailtjes op de computer, en oh, wat waren het er veel: allemaal mensen, die ik nog nooit ontmoet heb, maar die mij en Karim vandaag veel sterkte wensten. Hartverwarmend. 

Bij het weggaan bleek, dat onze kat Woody de ballonnen, die met helium gevuld waren, 's nachts te pakken had gehad. Ik vond een zielig hoopje ballon op de grond. Ik besloot daarom alle "cadeautjes" voor Rashid mee te nemen en eerst nieuwe ballonnen met helium te laten vullen. 

Met tassen vol spullen en twee nieuwe met helium gevulde ballonnen kwam ik uiteindelijk op de begraafplaats aan. Mensen keken me aan alsof ik naar een feestje ging. Ze moesten eens weten.  Het was schitterend voorjaarsweer, zo warm dat ik niet eens een jas aan had. Rashid's grafje had ik al weken van te voren in orde gemaakt door nieuwe blauwe viooltjes te planten. Het lag er schitterend bij.  Een kleine papegaai, waarvan er nu veel te zien en te horen zijn op de begraafplaats, vloog laag over mijn hoofd een boom in vlakbij Rashid's grafje: het was net alsof Rashid me daarmee begroette. Ik voelde me  heel rustig worden.

Ik maakte zorgvuldig de blauwe ballon vast, die Karim 's middags voor Rashid op zou laten. Ik hing de mooie zilverkleurige ballon voor Rashid op met zijn naam er op. Wat een feestelijk gezicht. 

De andere ballonnen had ik even aan het bankje vastgemaakt en ik zag nog net dat die door een windvlaag meegenomen werden. Ik voelde het als een plagerijtje van Rashid. Ik keek de twee ballonnen na. Tijd om foto's te maken was er niet meer. Ze bleven in een boom hangen. Later heb ik daar toch nog een foto van gemaakt. Ik vond het wel komisch. 

Ik zette de mooie Action Man met de dolfijn neer, het Happy Meal, waar Rashid zo dol op was en dat ik sinds zijn overlijden elk jaar op zijn verjaardag bij hem neerzet. Ik blies de overige ballonnen op, zette de andere spulletjes neer.   Daarna stak ik vijftien kaarsjes bij Rashid aan.               Het grafje zag er zo feestelijk uit, dat ik er een paar foto's van maakte. 

Zo bleef ik een tijdje genieten, op het bankje bij Rashid in de felle zon. Ik was helemaal rustig geworden. Toen mijn man  om 12 uur kwam had ik inmiddels ook nog een mooie bos bloemen gekocht en samen aten we een broodje bij Rashid. Het was moeilijk om weg te gaan, maar ik had een afspraak in de stad.

Een beetje nerveus en ook opgewonden kwamen we bij de tattooshop aan. Ik kon niet meteen geholpen worden, dus was er nog tijd om een kopje koffie te gaan drinken. Dat had ik ook wel nodig. Eindelijk was het zover. De tattoo-artiest stelde zich aan me voor en stelde me op mijn gemak. Daarna ging hij heel nauwkeurig aan de slag. Hij raadde me de plek laag op mijn borst af waar ik zelf de tattoo wilde hebben en plaatste hem iets hoger. Hennie was bij me en maakte foto's. Ik was nerveus voor de "naald". Iedereen had me namelijk afgeraden om de tattoo op mijn borst te laten zetten, omdat dat een hele pijnlijke plek was: in de borst zitten namelijk alle zenuwen. 
Maar ik dacht, dat ik de pijn zeker moest kunnen verdragen, omdat het niets zou zijn in vergelijking met wat Rashid zelf aan pijn heeft gehad. Dan zou ik toch wel een tattoo voor hem kunnen laten zetten?

De naald werd in de inkt gedoopt....ik kon niet meer terug. En de pijn viel me 200% mee. Eerst werden de lijnen gezet, dat viel wel mee. Daarna werd het ingekleurd, dat iets pijnlijker was. Ik volgde het proces nauwkeurig. En het werd zo mooi. 

Ik was zo trots toen de tatoeage eenmaal klaar was. Ik voelde me opgewonden en helemaal hyper. Endorfinen stroomden door mijn lijf, waardoor ik waarschijnlijk de pijn ook niet zo voelde. Wat was dit een geweldige ervaring!!  Ik bedankte de tattoeëerder, kreeg nog wat tips mee voor de verzorging en toen konden we naar buiten. Ik had iedereen die mooie tattoo wel willen laten zien, zo trots was ik. 

We hadden met Karim in de stad afgesproken. Hij was ook naar de begraafplaats geweest en had daar de blauwe ballon voor Rashid opgelaten. Samen bekeken we de foto's van het tatoeëren: Karim was al net zo trots als ik. We sloten de dag af met het gerecht dat Rashid zo graag gegeten had: pizza hawaiï.


        
             

           

 
             

 

Vraag Rashid's Verjaardagsaward aan, 
die speciaal gemaakt is ter gelegenheid van zijn 15e verjaardag in de Hemel.

Het originele plaatje is gemaakt door

Lisa Jane